…در مطبوعاتِ غربی می‌نوشتند در کمتر کشوری تا این اندازه شخصِ حُکمران را در رأسِ زندگیِ روزانه می‌گذارند و مردم را شستشوی مغزی می‌دهند. از جمله، سینماها را مثال می‌زدند که پیش از شروعِ فیلم، تماشاگران باید در برابرِ سرودِ شاهنشاهی همراه با تصاویرِ شاه به پا خیزند. اوایلِ دهه‌ی پنجاه سرودِ شاهنشاهی از سینماها حذف شد اما فیلم‌هایی خبری نشان می‌دادند معمولاً از مصاحبه‌ی تلویزیون‌های غربی با شاه، یعنی وعظ به زبانِ انگلیسی برای اهالی خارجه. فرنگی سؤال می‌کند و شاهنشاهِ ایران مثلِ بلبل رهنمود می‌دهند و معلوم می‌شود خارجه هم نیازمندِ فکرِ رهبرِ خردمندِ ملتِ ایران است. معنی و فایده‌ی این رهنمودها و برداشتِ احتمالیِ مخاطبان مطرح نبود. نزدِ ملتی مغرور اما تحقیرشده، ژستِ بی‌اعتنایی و از بالا حرف‌زدن با خارجه است که اهمیت دارد. در سیاستِ ایرانی‌پسند، در جعفرآباد باید خطاب به اهالی لندن حرف زد و در لندن خطاب به اهالی جعفرآباد، تا هم‌وطنان نتیجه بگیرند که طرفْ خیلی قَدَر است و اهلِ زیرِ بار رفتن نیست…
(احیای حیثیت سیاسی: موردی بسیار نادر / محمد قائد / سرچشمه)

 

 

عکس: عباس عطار (طبس پس از زمین‌لرزه – 1357)