روایت

که سِرِّ راهِ ما روایتِ دگری‌ست...

Tag: تَلنگر (رویه‌ی 1 از 2)

ظلمات‌ست بترس از خطر گمراهی…

قبلاً که در بلاگفا بودم و این به‌اصطلاح سرویس‌دهنده، برخی نوشته‌های من و یا اشعار چاپ‌شده‌ی شیمبورسکا و حتی این اواخر تکه‌هایی از تذکرة‌‌الاولیاء را بی هیچ هشداری حذف می‌نمود، به فکر تنظیم مطلبی برای آنها (چه مسئولان بلاگفا و چه کسانی که چنین دستوراتی را صادر می‌کردند) افتادم. آنچه در پی می‌آید صرفاً برای مقایسه‌ی استاندارهای دوگانه‌ای است که از طریق حافظان گمنام بهداشتِ فضای مجازی بر وبلاگ‌ها و وبسایت‌ها اعمال می‌شود. ایضاً همین مسئله درباره‌ی سانسور کتاب‌های رمان و شعر در مقایسه با متون مذهبی که با شمارگان به‌مراتب بالاتری به‌چاپ می‌رسند، صحت دارد. با یاد روزهایی که برای رفعِ خستگیِ مطالعه‌ی پرفشار برای کنکور و البته اندکی هم کنجکاوی، در حلقه‌ی دوستان، کتاب‌هایی بس «راه‌گشا» می‌خواندیم:

 

Horseguard by Banksy


 

دنباله‌ی نبشته

وقتی زِنوبیا گریست

سیاست‌های بی‌شرمانه‌ی کشورهای «دموکراسی‌دوست» غربی درباره‌ی آنچه در سوریه می‌گذرد و بی‌عملی سازمان ملل در مقابله با این وحشیگری‌ها همچنان ادامه دارد. در حالی که آدم‌خوارانِ روان‌پریش از هر طرف جهان در سوریه جمع می‌شوند تا مهد تمدن جهان را به سَدومی دیگر تبدیل کنند و ضیافت‌های سادیستی خود را آزادانه به معرض دید جامعه‌ی بشری بگذارند، هنوز قدرتِ اولِ نظامی جهان که از قضا داعیه‌ی حفظِ ارزش های انسانی‌ را هم دارد به فکرِ تقویت جبهه‌ی معتدلِ اسلامی و سرنگون‌کردنِ بشار اسد است. تا کنون 7/6 میلیون نفر از مردم سوریه (نزدیک به نیمی از جمعیت کشور) مجبور به ترک خانه و کاشانه‌شان شده‌اند و در این میان بیش از 4 میلیون نفر در کشورهای ترکیه، عراق، لبنان، اردن و مصر به سر می‌برند. در دو ماه اخیر نیز شمار پناه‌جویان به کشورهای اروپایی آنقدر زیاد شده است که از آن به عنوان بزرگترین بحران مهاجرت پس از جنگ دوم جهانی یاد می‌شود. روزی نیست که گشت‌های دریایی ایتالیا و یا یونان اجساد انسان‌هایی را که به قمارِ جان خود پرداخته‌اند، پیدا نکنند. و در این میان چه بسیار کودکانی که هنوز رنگ دنیا را ندیده، محکوم به ترک آن می‌شوند.
در ادامه‌ی همین فجایع، افتادنِ میراثِ تاریخی پالمیرا به دستِ روان‌پریشانِ داعشی قصه‌ی پُر خونی بود که نگارنده را به‌شدت درگیر خود کرد. قتل وقیحانه‌ی خالد أسد، باستان‌‌شناس 82 ساله‌ای که عمر خود را صرف پژوهش و شناخت پالمیرا کرده بود، و سپس آویزان‌کردن پیکر او در جایی که به آن عشق می‌ورزید اوج سبعیت مرگ‌اندیشانِ مسلح بود. معبدهای «بعل شامین» و «بِل» نیز که بیش از دو هزار سال در آمد و رفت سلطان‌ها و انواع یورش‌ها جان سالم به در برده بودند، به چشم‌ برهم‌زدنی توسط عده‌ای جاهل که مواد منفجره در اختیار داشتند نیست‌ونابود شدند. به‌نظر می‌رسد ائتلاف داعشیون سرار جهان بسیار منظم‌تر و هدفمندتر از ائتلاف پُر طمطراق «ضد داعش» که هدف اصلی‌اش نه نجات مردم و پایان‌دادنِ به درگیری که برانداختن سیستم حکومتی سوریه است، عمل می‌کند.
نوشته‌ای که در ادامه می‌خوانید برگردانِ مقاله‌ای از فرانکلین لَمب است که در آن، خاطراتش را از سوریه و دیدار با خالد أسد و قاسم عبدالله یحیی (از مقامات اداره‌ی کل آثار باستانی و موزه‌ها) بازگو می‌کند. این هر دو، در راه حفظ میراث کهن سوریه شهید شدند.

 

photo: HG

دنباله‌ی نبشته

zwnj

وقتی وبسایت یا وبلاگی را می‌خوانم و می‌بینم با وجود آن‌که نوشته‌های ارزشمندی دارد اما نویسنده به شیوه‌ی بسیار بد و بدونِ توجه به علایمِ نگارشی و از همه ناجورتر بدونِ رعایت نیم‌فاصله نوشته را به صورتِ خام رها کرده، حقیقتاً خاطرم پژمرده می‌شود! آآآه‌ه! این یعنی این‌که ما خودمان هم هوای خودمان را نداریم و  به این خطِ مادرمرده‌ی نیم‌بندِ فارسی نامهربانی نشان می‌دهیم. بگذریم از اینکه شبکه‌های تلویزیونی که بیشترین ضریبِ نفوذ و تأثیر را در این رابطه دارند، خود به‌هیچ‌وجه قانونِ بسیار ساده‌ی نیم‌فاصله را رعایت نمی‌کنند و به‌جای آن تمامِ تلاششان صرفِ لگدپرانی به این‌وآن و یا عملیاتِ نفس‌گیرِ سانسور در هنگام پخش فوتبال‌ می‌شود.
می‌توان امسال به جای انواع و اقسام تصمیم‌های بزرگ و دست‌نیافتی که هر سال به سال بعد موکول می‌شوند، از همین چیزهای کوچک و به‌ظاهر کم‌اهمیت شروع کرد؛ بله از همین نیم‌فاصله که خودْ مصداقِ جهادِ اکبر است. یعنی به‌جای «می شود» بنگاریم «می‌شود» یا به جای «نامه‌ ها» بنویسیم «نامه‌ها» و یا به جای «دوست داشتنی» این‌طور تایپ کنیم: «دوست‌داشتنی». قبلاً درباره‌ی این‌که چطور در تمامِ محیط‌های ویندوز (و نه فقط نرم‌افزارِ مایکروسافت وُرد) نیم‌فاصله را بسیار آسان و تنها با فشردن شیفت+اِسْپِیس داشته باشیم، نصبِ این کیبوردِ واقعاً فارسی را پیشنهاد کرده‌ام. لازم به ذکر است در این کیبورد به راحتی می‌توانید هر کجا که خواستید علامتِ سکون (ــْـ) را با فشردنِ شیفت+ل به‌کار ببرید. اما ممکن است برخی دوستان همچنان بهانه‌جویی کنند که ما اصلاً دیگر با رایانه و لپ‌تاپ کاری نداریم و از طریقِ گوشی و تبلت و قِس‌علی‌هذا در اینترنت چرخ می‌زنیم و نیم‌فاصله در اندروید را کجای دل‌مان جای دهیم. برای این‌که این عزیزان را هم ناامید نکرده باشیم، همچنین یک کیبورد عالی برای اندروید معرفی می‌کنیم تا «ان‌شاءالله» دیگر حجت تمام شده باشد و آن دنیا بتوانیم با خیالِ راحت یقه‌ی تک‌تک‌شان را بچسبیم. این کیبوردِ نازنین، Swiftkey نام دارد و دارای تمامی علامت‌های صدا‌های کوتاه و ایضاً علامتِ سکون است؛ با فشردنِ کلیدِ *zwnj به‌جای فاصله (space)، نیم‌فاصله خواهیم داشت. برای آن‌که مطلب برای شما شدیداً ملموس گردد به تصویر پایین بنگرید.
ای کسی که این متن را خواندی! تو را جانِ گودزیلا در این سالِ جدید، یک حالِ فرهنگی به خود و دیگران بده و مسئله‌ی نیم‌فاصله را جدی بگیر. به‌مولا خیلی کارِ راحتی‌ست و پس از اندک زمانی کاملاً به امری ناخودآگاه تبدیل می‌شود. فینیتو.

 


 

* Zero-Width Non-Joiner

پی‌درخواست: اگر امکانش را دارید -به هر نحوی از انحاء- این نوشته را هم‌رسانی کنید…

Older posts

© 2019 روایت

Theme by Anders NorenUp ↑